สวัสดีค่ะคุณน้ำ
ห่างหายไปเหมือนกันแต่ก็ระลีกนึกถึงตลอด สบายดีนะ
ความเหงาไม่ต้องกลัวมันจะมาอยู่กับเราเสมอแม้เราไม่ต้องการมัน
เป็นกำลังใจให้แม้จะไม่ได้อยู่ใกล้และตลอดไป
.............ไอดิน.............จำได้ไหมน้อ

แวะเวียนมาอีกครั้งยังเหมือนเดิม...บ้าน้ำเราหายไปไหนน้อ..ความคิดจะไปหาทำเลยังอยู่น่ะครับ...พี่น้ำสบายดีน่ะครับ ไว้มีโอกาสเจอกันน่ะครับยาย....อิอิๆๆๆ

ว่าไงจ๊ะยายบ่นไรอยู่หรอจ๊ะอิอิๆๆ...ไม่ได้เข้ามาอ่านนานและ ไปอ่านสเปสไอ้ข้าวมา ทำไมมีแต่คนขี้เหงาก็ไม่รู้ อย่างที่พี่แอ๊ดว่าไว้แหละ"แก่ก็เหงายิ่งแก่ยิ่งเหงา"5555+มีความสุขมากๆครับพี่น้ำ......

วันนี้ฝนตกอีก กลับจากทำงานน้ำท่วม ท้องฟ้ามืดสนิท ยังไม่ถึงบ้านฝนตกหนักมาก
ห่วงแต่รถจะดับหรือเปล่า ถ้ารถดับคงต้องนั่งฟังเพลง ของ จิ้น กรรมชน ซึ่งใครคนหนึ่ง
ส่งให้ ทาง E-mail "เส้นทางที่หมายก้าวไปด้วยใจหวังมั่น จับมือประสาน ปานประหนึ่งภูผา ....."
เขาส่งมาหลายเพลง และหาเพลงอื่นเขียนลงCDเพื่อฟังในเรายามเดินทาง
แค่คิดในที่สุดก็ไม่มีปัญหาถึงบ้าน เกือบ2ทุ่ม
ฝนซาเม็ด ตั้งใจจะนอนฟังเพลงให้หลับ....เหนื่อย แต่ไม่หลับ
เดินไปหาดื่มกับเพื่อน คิดไปเดินไป เรื่อยเปื่อย ถึงความตั้งใจงานบางอย่างที่ยังไม่สำเร็จ

"ชีวิตเราเหมือนเดินบนก้อนหิน ยิ่งเดินเท้าเราก็ยิ่ง หนา และทน หินลื่นบ้าง หินบาดบ้าง
แต่ทำให้เราได้เรียนรู้ที่จะก็มลงมองตัวเองว่าเดินอย่างไร
และดูตัวเองที่ไม่ให้เจ็บซ้ำซากอีก... แต่ถ้าพลาดยิ่งเดินเท้าเราก็สามารถทนต่อความเจ็บปวดได้มากขึ้น
หินลื่นบ้างมันก็เป็นหิน.. จึงไม่แปลกอะไรถ้าเราจะลื่นและหกล้มบ้าง...
สิ่งที่เราได้เรียนรู้คือ เรายินดีที่จะลุกขึ้นเดินต่ออีกหรือเปล่า
เพราะมนุษย์ยังต้องเดินจนกว่าจะหยุดลมหายใจ
และหัวใจเท่านั้นที่จะสั่งให้เท้าเดินไปในทิศทางใด

Chaiburi

ข้าพเจ้าก็มีความทุกโศก เหงาวิปโยกโศกเหลือแสน เราต่างเหมือนคนไร้แฟน ขาดแคลนคู่คนจริงใจ
ทางนี้รอขออยู่เฝ้า เป็นสองเราเข้ากันไหม สนทนาภาษากลอนพาไป ใช้ใจเขียนบทกลอน..สอนกวี
.........ปานกวี